Οδοιπορικό στη Μεγάλη Εβδομάδα - Μεγάλη Δευτέρα !

Συνεχίζουμε το οδοιπορικό με ρο ταξίδι της Μεγάλης Δευτέρας μέσω απο κείμενο του kantonopous'blog καθώς πρόκειται για ένα θεολογικό ιστολογικό το οποιο με την υπέροχη εξιστόρισή του όχι μόνο μας παρουσιάζει τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας αλλα μας κάνει να αναρωτηθούμε για σημαντικότερα πνευματικά ζητήματα !

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: 25 ΜΑΡΤΙΟΥ: Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι η αρχή όλων των Δεσποτικών εορτών. Στο απολυτίκιο της εορτής ψάλλουμε: "σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον και του απ' αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις...". Το περιεχόμενο της εορτής αναφέρεται στο γεγονός κατά το οποίο ο αρχάγγελος Γαβριήλ – ο άγγελος εκείνος με τον οποίο συνδέονται όλα τα γεγονότα που έχουν σχέση με την ενανθρώπηση του Χριστού – επισκέφθηκε με εντολή του Θεού την Παναγία και την πληροφόρησε ότι έφθασε ο καιρός της σαρκώσεως του Λόγου του Θεού, και ότι αυτή θα γίνη η μητέρα Του. (βλ. Λουκά α', 26-56).

Καθαρά Δευτέρα - Κούλουμα

Η Καθαρά Δευτέρα είναι η πρώτη ημέρα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, της νηστείας του Πάσχα. Από τους λαογράφους θεωρείται ο επίλογος των βακχικών εορτών της Αποκριάς, οι οποίες ουσιαστικά αρχίζουν την Τσικνοπέμπτη και τελειώνουν την Καθαρά Δευτέρα.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ

Καλησπέρα σε όλους ! Χρόνια πολλά ! Όπως οι τρεις μάγοι ας βρούμε και΄μεις το Άστρο που θα μας οδηγήσει στο δρόμο της αγάπης.

Σε αυτό το άρθρο θα ταξιδέψουμε στο 1982 και  η  ΕΡΤ γύρισε ένα  ντοκιμαντέρ με θέμα τα Χριστούγεννα στην περιοχή μας !

Λαμία-Τα χριστουγεννιάτικα έθιμα στη Ρούμελη.

Του ανταποκριτή μας Γ. Παλαμιώτη

"Τσιγαρίθρες", λουκάνικα, "μπουμπάρια", "χριστόψωμα" "βασιλόψωμα" "βασιλοκουλούρες", μπακλαβάδες και πολλά κάλαντα είναι γεμάτα τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά στη Ρούμελη.

Τα έθιμα ξεκινούν από την παραμονή των Χριστουγέννων και ολοκληρώνονται μετά την Πρωτοχρονιά.

ΓΑΣΤΡΑ. ΕΝΑΣ ΦΟΡΗΤΟΣ ΦΟΥΡΝΟΣ.

Η γάστρα ήταν ένα απαραίτητο σκεύος της υπαίθριας ζωής. Πολύ λίγες οικογένειες διέθεταν μόνιμους φούρνους στα ορεινά χωριά. Για να ψήσουν ψωμί ή φαγητό του φούρνου, έπρεπε να βρουν άλλο τρόπο. Η λύση ήταν ένας φορητός και γρήγορος φούρνος. Αυτό ήταν η γάστρα. 

Η γάστρα αποτελείτο από μια ημισφαιρική χονδρή λαμαρίνα, που στο πάνω μέρος είχε μια λαβή για να μπορούν να τη σηκώνουν με το «ξυθάλι». Χαμηλότερα από τη λαβή είχε ένα μεταλλικό στεφάνι για να κρατάει τις ζεστές στάχτες και τ' αναμμένα κάρβουνα. Στη «γωνιά», η οποία αποτελείτο από «σίμαλες» πλάκες για να κρατούν την θέρμανση, άναβαν δυνατή φωτιά από λεπτά ξύλα για να κάνουν γρήγορη και δυνατή φλόγα και να δημιουργούν κάρβουνα πολύ γρήγορα.

Ο τσάμικος χορός είναι για τους λεβέντες.

  Ο τσάμικος χορός                          

Αν το ευαγγέλιο είναι η βίβλος του Θεού, το δημοτικό τραγούδι και χορός είναι η βίβλος του λαού, και ιδιαίτερα της Ρούμελης. Ο Τσάμικος χορός, πατρίδα και μητρόπολή του έχει τη Ρούμελη. Το δημοτικό τραγούδι, το κλέφτικο τραγούδι και οι δημοτικοί χοροί θέρμαιναν την ψυχή του λαού, του Ρωμιού και του Ρουμελιώτη, και ήταν όχι μόνο χαρά του αλλά και εφαλτήριο της λευτεριάς. Με τα τραγούδια της λεβεντιάς και παλληκαριάς και τους χορούς τούς αρρενωπούς, τους Τσάμικους χορούς, διαπλάστηκε η αγνότητα της ρουμελιώτικης ψυχής, "Ενας λεβέντης χόρευε σε μαρμαρένια αλώνια". Το μεγαλύτερο δώρο που έκαμε ο Δημιουργός στη Ρούμελη είναι ο ψυχικός της κόσμος και η λεβεντιά που αποτυπώνεται με παντοίους τρόπους, αλλά και με τον Τσάμικο χορό. Είναι ο κατ' εξοχήν ανδρικός και γυναικείος χορός στη Ρούμελη, ο πατριάρχης των χορών.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !

Χριστός Ανέστη!

ΧΑΙΡΕΤΕ! – 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ὁ ἀναστάσιμος χαιρετισμός, πού διαμορφώθηκε στήν Ἑλληνική γλῶσσα καί μεταδόθηκε σ’ ὅλους τούς Ὀρθοδόξους καί στόν ὑπόλοιπο χριστιανικό κόσμο, εἶναι τό «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ»! Δέν εἶναι λόγος εὐχῆς, ἀλλά χαιρετισμός καί διακήρυξη τῆς πίστεως στό γεγονός τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ, μέ ὅ,τι αὐτό συνεπάγεται γιά τόν πιστό στόν Χριστό ἄνθρωπο.

Πασχαλινά έθιμα από τήν εποχή τού Βυζαντίου !

Τα πασχαλινά έθιμα που ακολουθούμε σήμερα διαμορφώθηκαν στη βυζαντινή περίοδο της ιστορίας μας. Αν και τα περισσότερα (όπως και τα τυπικά της ορθοδοξίας) είναι έθιμα μιας αγροτικής κοινωνίας, είναι αξιοσημείωτο ότι τα συνεχίζουμε και στη σημερινή, έντονα αστικοποιημένη, εποχή μας.

ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΣΤΗ ΜΟΥΣΟΥΝΙΤΣΑ

  

Στο σημερινό  άρθρο μας θα ασχοληθούμε με το πως εόρταζαν στη Μουσουνίτσα  το  καρναβάλι , τις Απόκριες κι το Τριώδιο , οι πατεράδες  και οι παππούδες  μας  καθώς σήμερα διανύουμε την περίοδο  του Τριωδίου ... 

Όλοι μας γνωρίζουμε  ότι οι απαρχές του καρναβαλιού ,  μας οδηγούν στην αρχαία Ελλάδα . Στις Διονυσιακές  γιορτές προς τιμή του Διονύσου  όπου οι πολίτες ελάμβαναν μέρος και μεταμφιέζονταν σύμφωνα με τα δρώμενα .Σύμφωνα δε με την Χριστιανική Θρησκεία :Το τριώδιο αποτελεί ένα στάδιο προετοιμασίας για την νηστεία της Μεγάλης Σαρακοστής ..

Όσοι φορούσαν μάσκες  λέγονταν μασκαράδες και συνήθως δημιουργούσαν " υποτυπώδες στολές "  από οποιαδήποτε υλικό . Καθώς τα χρόνια περνούσαν . Υιοθετήθηκαν και οι καρναβαλικές γιορτές   στα ήθη και  έθιμα μας -Λαϊκή Παράδοση . Έτσι έφθασαν και  στις μέρες μας.  Π.χ καρναβάλι Πάτρας , καρναβάλι Δράμας ,  καρναβάλι Τιρνάβου,  καρναβάλι στοιχειών (Χάρμαινα) στην 'Αμφισσα κλπ. 

Προέλευση της ονομασίας της Μουσουνίτσας !

Σε αυτό το άρθρο θα μιλήσουμε για την  την προέλευση του ονόματος της Μουσουνίτσας . 

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο,οι πρώτοι κάτοικοι στη περιοχή της Παρνασσίδας, ήταν οι Δρύοπες. Αυτοί προέρχονταν από τους Πελασγούς που συνιστούσαν μέρος του προελληνικού φυλετικού υποστρώματος και η περιοχή ήταν γνωστή ως Δρυοπίς λόγω των πολλών δρυών που είχε.

Η ακμή του πολιτισμού των Δρυόπων τοποθετείται γύρω στα 1600 π.Χ.. Οι Δρύοπες θεωρούσαν ότι ο Δρύωψ ήταν ο μυθικός γενάρχης τους και πρώτος τους βασιλιάς στην Οίτη.

Η αρχαία Δρυοπίδα περιλάμβανε τα τμήματα της Αιτωλίας και της Εσπερίας Λοκρίδας. Οι Αποδωτοί Αιτωλοί κατοικούσαν στη κεντρική και δυτική περιοχή και πρωτεύουσα είχαν το Αιγίτιον. Οι Οφιονείς Αιτωλοί κατοικούσαν στο βόρειο τμήμα της Δωρίδας και Παρνασσίδας και στους Αιτωλείς ανήκαν και οι Βωμιείς (Γύρω από τον Βωμό,του Απόλλωνα,) και οι Καλλιείς από τη πόλη Κάλλιο, ενώ οι Εσπέριοι ,(Οζόλες), Λοκροί κυρίως, παραλιακά από τη νότια περιοχή των Δελφών μέχρι τη Ναύπακτο.

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ο βασιλιάς Δρύοπας είχε μια κόρη τη Δρυόπη η οποία κάθε μέρα έβοσκε τα πρόβατα του πατέρα της στην Οίτη παρέα με τις Νύμφες Αμαδρυάδες, που την άφηναν να παίρνει μέρος στα παιχνίδια τους, τη μάθαιναν να υμνεί τους Θεούς και να χορεύει. Εκεί στις πλαγιές της Οίτης την είδε να χορεύει ο Θεός Απόλλωνας και την ερωτεύτηκε και για να τη πλησιάσει μεταμορφώθηκε σε χελώνα ,αλλά όταν η Δρυόπη πήρε με τρυφερότητα το ζώο στην αγκαλιά της, ο Απόλλωνας μεταμορφώθηκε σε φίδι. Οι Νύμφες φοβήθηκαν κι έφυγαν τρέχοντας. Έτσι ο θεός Απόλλωνας κατάφερε να πετύχει τα σχέδιά του. Η βασιλοπούλα μετά από αυτό γύρισε τρομαγμένη στο παλάτι χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν. Λίγο αργότερα παντρεύτηκε τον Ανδραίμονα και γέννησε τον Άμφισσο ο οποίος είχε πατέρα τον Απόλλωνα.

Σύμφωνα πάντα με τη μυθολογία , ο Άμφισσος, , όταν μεγάλωσε έγινε βασιλιάς της περιοχής και έκτισε μια πόλη και ένα ναό προς τιμή του πατέρα του Απόλλωνα.

Μια μέρα που η Δρυόπη πήγε στο ναό, την άρπαξαν οι Αμαδρυάδες που τόσο την αγαπούσαν και την έκαναν νύμφη. Στο σημείο της αρπαγής φύτρωσε μια λεύκα και ανάβλυσε μια πηγή.

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, οι Δρύοπες εκδιώχθηκαν από τη Δρυοπίδα από τον Ηρακλή, (Ηρακλείδες, 1250 π.Χ) και τους Μαλιείς, που κατέλαβαν την Οχυρωμένη πόλη τους στον Παρνασσό (Ηρόδοτος ,8,43). Οι οικισμοί των Δρυόπων διατηρήθηκαν μέχρι και το τέλος της Νεολιθικής εποχής, όταν άρχισαν να εμφανίζονται στον ελληνικό χώρο τα πρώτα καθαυτό ελληνικά φύλλα.

Η περιοχή της Παρνασσίδας κατοικήθηκε από τους Δωριείς οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή ιδρύοντας τις πόλεις Βοιόν, Κυτίνιον και Ερινεόν ,μετά την κάθοδο των Δωριαίων (1100π.Χ) ,σύμφωνα με τον Ηρόδοτο.

Ο γεωγράφος Στράβων αναφέρει 4 πόλεις: Ερινεόν, Βοιόν, Κυτίνιον και Πίνδον και μιλάει για Δωρική Τετράπολη. (Χάρτης σχεδιασμένος από τον Barlie du Bocage τo 1787, βάσει των πληροφοριών που είχε δώσει ο Anacharsis, όταν κατά τον 6^ο π.Χ αιώνα περιηγήθηκε στην αρχαία Ελλάδα.). Στη δυτική Λοκρίδα ενδοχώρα δεν υπήρχε .

Στη δύση η ενδοχώρα ανήκε στην Αιτωλία, η οποία στα μακεδονικά χρόνια είχε μεγάλη δύναμη. Η Δωρίδα περιορίστηκε στα ύστερα χρόνια της αρχαιότητας σε μερικές πολίχνες στα νότια της Οίτης και του Καλλιδρόμου.

Η δε χώρα αύτη ( η Δωρίς) εστί μητρόπολις Δωριέων των εν Πελοποννήσω», γράφει ο Ηρόδοτος

dkallieon